bir bataklığa dönüşür adamın hayatı...

yolu geçtiği her hayat bir orman ağacı

eli söktüğü her çiçek bir uçurup tutmacı

önce

çıktığı her ağaç bir çiçek açmasıydı

açtığı her tomurcuk bir ağaç çıkması

çıktığı her açma bir çiçek ağacıydı

açtığı her çıkma bir ağaç çiçeği

toprak,

kokusunu vurdu mu adamı koştururdu

yolu geçerdi, yolu yolunmazdı, mutlak geçerdi içinizden

yolgusu buydu

büyük küçük dolaşım, keşfedilecek kıtaları vardı omurlarında

bir orman, kıta, okyanus gözünün bebeğini emekletmeden yürütürdü hemen

ve sonra

"güneş onu takip etmemi istiyor, dönüp durması bundan" diyerek uzaklaştı yanımdan

anlaşılan yalnız kalmak istiyordu, "yalnızlığından da kurtulup yalnız"

ben de onu yazmayı bıraktım

elimden gelmeyen tek şey yazmayı bırakmak olsa da yaptım..

şimdi döndü adam,

yüzünde çiçek açmış orman ağaçlarıyla

bir uçuruma sırtını döndü adam

tam da oradan, ayak bilek yayları yaylanırken boşluğa geri

yüzünü yüzünüze dikti adam, her yanda kanlı deri

yolda görürseniz selam vermeyin

bir orman yangını, bazen tamamen sebepsizdir, içinde kadın varsa...

aR

ormanda ağaçlar sıklaşmaya başlamış

uyku

ve

intikam

giyotin tam boynumda durdu

hangi uykumda

uykular ayrı sayılmalı sayılan zamandan

ayrı

sayıklanmalı

sadece bir damla kan süzüldü boynumdan

dokuda biriken kanı

hava süzüp yüzüme damlattı

uykulardaki olaylar ayrı sayılmalı

sayılan olaylardan

ayrı

sayıklanmalı

kan yüzüme damladı

hiç kaybetmeden yoğunluğunu

giyotin sonra indi

beni uykumdan ayırarak

uykumdaki beni ayrı saymalı

diğer sayılan benlerimden

ayrı sayıklanmalıyım

uyandığımda

bu meretin cebi çok geniş..

bu cebe sık giren her şey suni havası oluşturuyor bende..

doÄŸru bile burada metalleÅŸiyor, elektronikleÅŸiyor..

yanılma yandırma paylarını artırıyor..

hiçbir zaman yalnızlığımdan şikayetim olmadı..

yalnız kalınabilecek bir dünya olmadığındandır aslı, bu dünyanın..

telefon da beni tamamlamıyor..

yaramı sarmıyor..

sadece işe yarıyor..

iÅŸ

iş için

en çok iş için..

işi bölmeyen kısa sevgi saygı gösterileri için

mesajlarla hiçbir problemi çözemeyeceğimi biliyorum..

içim biliyor ya; telefona mesaj sesi geldiği zamanlar, hele beklemiyorsam çok az sevinmişimdir..

tekrarlayan mesajları ise okumak içimden pek az gelmiştir..

Allahtan annem ve babam bana mesaj atmazlar; onlardan da sıkılabilirdim bu yüzden çünkü..

Mesaj istemiyorum demek, kes sesini değil; yanlışsın değil..

mesaj istemiyorum demek..

hele bir de kafa dinlemem gerekse...

ben yalnız çalışırım

ve çalıştıklarımı paylaşırım..

paylaşmıyorsam çalışıyorumdur ve yalnızımdır

yalnız çalışırım ama yalnız olduğumu sanmam..

elim ayağım gözüm kulağım ve ulaşabildikleri her şeyle birlikteyimdir.

ya hep ya hiç'lik olmadığımı biliyorum..

kıvamı seviyorum..

kıvam ki

ateşin altını fazla açınca bozulur, yemeği yakar..

az açınca zamanla kıvamı, daha kıvamlı hale getirir..

kapayınca hiçbir şey olmaz: çiğ

çok açınca yanık: yenmez

kararda açınca: tadından

kafam ağrımıştı ancak bunları yazarken geçti...

senden söz açtıktan sonra beni solmuÅŸ buluyorum

uzun bir sahilin dagalarıyla yuvarlanıp gelmiş de sararmış yüzü

bir deniz kuşu yanına konmuş da fark edilmiş kaçmamış

bir ağaca takılıp kaç yağmurda ıslanmış kaç güneşte kurumuş

çekmiş çekmiş çekmiş buluyorum beni gözlerinden düşüncesinden

beni bulduÄŸum yerde duruyorum

bir ağaç dalını eğiyor boynuma bir kuş kanadını sürüyor göğe yükselirken

bir çizgi boylu boyunca bölüyor hayatımı ortaya

yarısında aldığımı diğerinde veriyorum; öksürük

beni bulamıyorum,

olduÄŸuma bile emin deÄŸilim

sözü senden açmayınca

biliyorum ki; 

sen ...........................................

               ÅŸimdi senden bahsediyorum.

tam da senden. bu yazıyı okumaya başlayan sen;

başkasını düşünme senden diyorum. seni tanıyor

muyum tanımıyor muyum bilmiyorum. nasıl

 daha anlaşılır yapayım, ÅŸimdi ÅŸu an bu

yazıyı okumayı sürdüren senden bahsediyorum.

meraklanan ya da yine de hiçbir şey

 düşünmeden yazıyı devam ettiren

senden iÅŸte. tamam

çok sen var açıp gözü bakınca.

 ama senden diyorum.. anladın iÅŸte,

 yazıyı okurken parmağınla monitöre dokun. bak neredeyse

1 cm boşluk var yazımla aranda. benle

senin aranda da benzeri bir boÅŸluk var, hep

de olacak. bir daha dokun ve anla. o dokunan parmağın

sahibine sesleniyorum ben, yani sana. sen',in

 yanında 'ben'  nedir, merak ediyorum.

ben diye başlayan bir cümleyi. tek cümleyi.

"Ben, ......................................"

ağıyor günü

 bulutların üstünden

yağıyor orman gökten önce su

sağıyor saçını boynundan

aşağıya

düşüyor yere yüzünün üstü

avucunda,

hanımeli.

tutuyor göğsünü

parçalanma

yuttuğu suya karışıyor

dudağının kanı

ilk bulduÄŸu duvara yaslanma

dizleri

bozuyor bağlarını ağrıya

ilk bulduğu duvarın dibine çökme

hanımelini alıyor

elini süzen su

ilk bulduğu kapıya vuruyor kalbi

dayanacak hal bırakmadıydı su

eriyor iÅŸte

yüzü hamuru

kapı gıcırdıyor,

artık kararmış ahşap

karşıda bir ses gıcırdıyor,

 kapıyı açmadan

"kimsin?"

seste bir yufka yürek,

açılıyor kapıyla

sitem, sevinç, burkulma;

gözü yaşı,

siteminde af, ıslanıyor yufka

yüzü hamurunda bildik ifade

hazır replik,

söylenesi olmuş şahadetten önce:

"biliyordum geleceÄŸini,

görmediler ya!"

gözleri görseydi baksaydı

dizleri çözülmeseydi kaçsa..

dudakları dayansaydı söylemeseydi

işte sevinçtendi yoksa

:

"............"

devamı yorumlarda